Lieve mede single dames,

Eigenlijk hebben wij het zo slecht nog niet toch? Fijne familie, lieve vrienden, leuke carrière, een fantastische mini-me (in sommige van jullie en mijn geval dan), een volle agenda en om iedere hoek wacht een potentieel nieuw avontuur(tje ) Koken (of bestellen natuurlijk) uitsluitend wat jij lekker vind, niemand die met opgetrokken wenkbrauwen naar je groeiende collectie lege wijnflessen kijkt, geen rekening hoeven houden met hetero-man’s veelal twijfelachtige smaak qua interieur inrichting, geen kerst met de gevreesde schoonouders, je niet te hoeven fatsoeneren na een hele zware avond doorzakken wanneer er eigenlijk toch niets meer te redden valt.. Ja ja, vrijheid, blijheid, I’m loving it!

Maar S’avonds lig je alleen in bed. Je voeten zijn koud, en er is niemand om ze aan te warmen of een paar sokken voor je te pakken. Dat zijn van die momenten dat je in je perfecte leventje toch iets mist nietwaar?

Tijdens een gezellige borrel met je vriendinnen komt het –enigszins vergelijkbaar met het mysterie van de Sfinx- onderwerp weer op tafel: ,,Waar zijn alle echt leuke mannen gebleven?” Opportunistische vreemdgangers? Check! Pathologische leugenaars? Volop aanwezig, check! Foute criminelen en de aan bindingsangst lijdende? Dubbel check! Het moge duidelijk zijn, als ze al bestaan, dan zijn ze allemaal bezet..

Fout gedacht! Lieve dames, wanhoop niet, ik heb er een ontmoet! Hem enige tijd met argwaan geobserveerd (ik blijf sceptisch, alsjeblieft zeg, dit is gewoon te mooi om waar te zijn..) maar nimmer viel hij uit zijn rol. Het desbetreffende heerschap voldeed aan ieder punt op mijn eisenlijstje: (en, laten we eerlijk zijn, naarmate we die dertig (dreigen te) raken worden we direct een stuk kritischer..)

Intelligent, gevoel voor humor, lief voor mij en mijn kind, aardig, medelevend, eerlijk, trouw (naar eigen zeggen, maar ik geloofde hem onmiddellijk), oprecht,sociaal vaardig, charmant, zorgzaam, brede interesse, begripvol, respectvol, galant, behulpzaam, ondernemend, welgemanierd, complimenteus, een rots in de branding, normaal postuur (oppervlakkig, ik weet het, maar laten we eerlijk zijn, wie wordt er hier opgewonden van Peter Beense? ) en daarnaast ogenschijnlijk totaal niet uit het veld geslagen door mijn vreemde neuroses (ik hou er van op een bepaalde manier mijn handdoeken te vouwen en heb een hekel aan asymmetrie in mijn huis, kan het niet helpen) en schoenenobsessie. Ik moet mezelf haast even knijpen als ik zie dat hij na het doen van de afwas ook nog eens mijn keuken staat te soppen (Geen grap).

Een aantal jaar geleden, toen een hypermoderne sportschool in Amsterdam Zuid nog mijn tweede thuishaven was , zag ik tijdens een intensieve sessie op de crosstrainer een aflevering van Oprah. Ze besprak het boek ”the Secret”. Zonder al te veel moeite maakte ik die dag gefascineerd mijn 55 minuten op het martelapparaat vol. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daarna nooit de moeite gedaan heb het boek daadwerkelijk te lezen, maar de boodschap was duidelijk: ,,door middel van positieve gedachten het universum naar je hand zetten, krijgen wat je echt wil”. Ik geloof er heilig in.

Helaas voor mij, toen ik mijn ideale man in gedachte samenstelde, was ik 1 klein, bijzonder essentieel puntje vergeten: Een vonk! Ja, lieve dames, tragisch maar waar. Zijn paard kan nog zo wit zijn, zijn uitrusting nog zo ehhh glanzend (om maar even in de prins-op-witte-paard metafoor te blijven ), als die vonk er niet is wordt het gewoon niets.

Dus zo, met spijt in mijn hart (sooooooo close.. ) stuur ik deze fantastische man terug het universum in, waar ik ervan overtuigd ben dat hij op een dag een van jullie ontzettend gelukkig gaat maken.

Wat mijzelf betreft? Ik heb “de vonk” bovenaan mijn lijstje gezet en neem tot die tijd maar gewoon een kruik mee naar bed..

Sommige dagen gaat het wel,  andere zijn nog vol verdriet.

Hoe erg ik je ook haat, vergeten kan ik je niet.

Ik wacht op de dag dat de zon opkomt, zonder een nieuwe dag vol pijn,

De dag waarop ik opnieuw gelukkig, gelukkiger dan met jou zal zijn.

Hoe kon je ons dit aan doen? Je leugens en bedrog,

Ooit is het echte liefde geweest tussen ons toch?

Ik wacht op de dag dat ik je stem niet meer hoor, je ogen niet meer zie en je huid niet meer ruik, want hoe je het ook wendt of keert, je hebt me gewoon gebruikt.

Alles wat we samen hadden, elkaar toevertrouwd en hebben gedeeld, ik kan er maar niet bij met mijn verstand, was dat alles dan gewoon gespeeld?

Ik wacht op de dag waarop ik kan zeggen dat ik je vergeef, niet langer meer gevoelens koester, gevoelens van wrok of haat.

Ik wacht op de dag dat ik niet alles steeds opnieuw beleef, je leugens en je smaad.

Welnu, opnieuw beginnen, een nieuw leven zonder jou,

Is het dan echt mogelijk dat ik nu ooit nog iemand vertrouw?

Ik wacht op de dag dat ik je naam kan zeggen zonder verdriet, woede of berouw,

De dag waarop je mijn hart voorgoed verlaat en ik echt niet meer van je hou..

Ja hoor, het is weer eens zover. Net als je dacht dat je eindelijk stevig zat en de wind lekker door je haren blies… Wordt je wéér van het witte paard van je prins geflikkerd (of in mijn geval, van de muilezel van een zak stront) Maar goed, door schade en schande wordt men wijs, zeggen ze, en wat doe je dan als doorgewinterde tienvoudig valtrofee winnares? Je klimt gewoon weer in het zadel!

Maarrrrrrr… om teleurstellingen achteraf te voorkomen ben ik goed bij mezelf ten rade gegaan en heb mijn eisenlijstje een tìkkeltje bijgesteld..

Dus ben jij: Géén vreemdganger, gebruik je géén verdovende middelen (recreatief alcohol gebruik daargelaten), géén mepper (mijn vader zegt altijd dat je dan slechts 2 telefoontjes verwijderd bent van 2 x 2.10m a 160kg..) géén doorgewinterde leugenaar, gooi je niet met minstens 3 dodelijke ziektes per zin, ben je attent, zorgzaam, initiatiefvol, lief, grappig, aardig tegen mijn vriendinnen, niet egoïstisch in bed (en dan bedoel ik niet dat je daar nog 1 of meerdere dames uitnodigt), beschik je over goede sociale vaardigheden, normale (ik weet het, het is een breed begrip, maar een beetje NORMALE man begrijpt wel waar ik het over he normen en waarden, besef je het belang van goede persoonlijke hygiëne, dreig je niet de krantenjongen/melkboer/vuilnisman in elkaar te slaan als die mij goedemorgen wenst, accepteer en begrijp je dat een vrouw minstens drie kwartier nodig heeft zich gereed te maken alvorens de deur uit te gaan, neem je je telefoon gewoon op als ik al 2 keer gebeld heb, al heb je geen tijd, gewoon zodat ik mij geen zorgen hoef te maken, maak je je niet schuldig aan asociaal rijgedrag omdat de 90 jarige dame voor je slechts 95 rijd i.p.v. 100, zet je me niet voor schut bij je vienden/famillie om zelf een beetje populair over te komen, ben je indien gevraagd meer dan 30 minuten per dag aanwezig, heb je geen gok/drank/drugs of overige verslaving, geen negatieve BKR registratie of strafblad, haal je zelf je broodje shoarma uit Lutjebroek als je daar s’avonds laat nog onverhoopt zin in hebt, heb je een eigen mening, maar dring je deze niet koste wat kost aan anderen op, durf je je ongelijk toe te geven, sorry te zeggen, wil je een relatie om iets toe te voegen aan je leven en niet alleen om je frustraties te kunnen botvieren, te lachen om mijn grappen, te luisteren als ik iets wil vertellen, het eerlijk te zeggen als je iets dwars zit, zonder dit af te doen met “ik ben geen prater” ben je bereid om, ook als het geen kerstmis, is een keer bij mijn ouders langs te gaan, hou je van gezelligheid, leuke dingen doen, luie vakanties en leuke uitjes, kun je ermee leven dat ik hagelslag op mijn kaas/pindakaas en boterhammen worst gewoon LEKKER vindt, heb je geen onverwerkte (jeugd-) trauma’s, ga je gewoon mee naar die trouwerijen van mijn vriendinnen om mij ook een keer een plezier te doen, schreeuw je niet tegen me omdat ik een keer een glas wijn omgooi, per ongeluk voor de televisie sta of te veel zout in het eten gedaan heb (of om elke andere pietluttige reden), verdien je je geld met iets waarvoor je niet voor de politie/belastingdienst vervolgd zou kunnen worden? Hartstikke mooi!

Acquisitie naar aanleiding van dit bericht wordt niet gewaardeerd, voldoe je niet aan de bovengenoemde eisen, dan heeft het geen zin om te reageren. Overeenkomsten vertonen met George Clooney/Clive Owen/Orlando Bloom of Brad Pitt is een pre. De eerste tien inschrijvingen ontvangen een dvd pakket uit de collectie van mijn ex.. Zo!

Eens kijken, waar waren we? Oh ja, ik raakte mijn baan kwijt, leerde een man kennen, welliswaar niet de prins op het witte paard, maar iemand op wie ik van tijd tot tijd kon mopperen, zonder schaamte brakend over de pot kon hangen na een avondje drank misbruik en bovendien was het na anderhalf jaar bankhangen nog steeds leuk. He he, en ze leefde nog lang en gelukkig..

Maarrrr, van het een kwam het ander (,,oh, als die bank toch eens kon praten!") en voor ik het wist beviel ik in de verloskamer van het VU, al krijsend de persweeen onderdrukkend, na 9 uur van onze zoon.

Welkom op de wereld kleine brul..

Gisteren is het exact zeven maanden geleden dat ik voor het laatst geschreven heb. Vandaag is het zeven maanden geleden dat ik mijn baan verloor.

Om vijf voor vijf stapte ik vol zelfvertrouwen het kantoor van mijn toenmalige baas binnen. Promotie, opslag en een parkeervergunning (dat laatste zou mij een dagelijkse wandeling van vijf minuten en wel honderden euro’s aan schoenmakers kosten voor mijn geteisterde schatjes schelen). Wat ik niet ingecalculeerd had was dat, nog voor ik mijn eisen op tafel kon gooien, mij verteld werd dat mijn contract niet verlengd zou worden. Met stomheid geslagen stond ik een kwartier later met de mascara op mijn wangen demonstratief mijn bloempotten in te pakken.

Die bewuste dag zeven maanden geleden is eveneens de dag dat ik besloot mijn misère weg te drinken met de complete wodka voorraad die mijn stamkroeg rijk was. De dag dat hij er ook was. De dag dat hij mij vertelde dat zijn relatie voorbij was en de onze begon.

24 april, de dag dat ik mijn baan verloor en mijn grote liefde vond. Het leven bestaat uit vreemde contradicties. Een van mijn favoriete films is “Sliding Doors” met Gweneth Paltrow.

De film bestaat uit twee verhaallijnen. Een: Helen wordt ontslagen, stapt in de trein, ontmoet een leuke man, komt thuis en betrapt haar vent met zijn ex, dumpt deze en wordt gelukkig met de man uit de trein. Twee: Helen mist op een haar na haar trein, wordt beroofd en komt uiteindelijk thuis en treft haar vent alleen aan in de douche, neemt twee baantjes om de nietsnut te onderhouden en leeft nog lang en ongelukkig.

Wat had er gebeurd als mijn gewoon verlengd was geworden? Ik had mijn moeder gebeld, een bak yoghurt klaargemaakt, was gaan sporten en de volgende dag weer bedolven onder de lekkages en vergaderingen. Alles, maar dan ook alles gebeurt met een reden zeggen ze wel eens. Om vijf over vijf had ik die mensen het liefst mijn gekoesterde bloempotten naar het hoofd gegooid. Nu, zeven maanden later kan ik dat niet anders dan beamen. De kaarsjes zijn aan, mijn agenda verteld mij dat ik volgende weer drie (freelance) opdrachten heb. Heerlijk languit op de bank en hij komt zo thuis. Oh, oh, als toch niet als..

Shanna’s ervaringen in de jungle van leven, liefde, vriendschap en de werkvloer.

,,Je hebt een nieuwe krabbel van Krissie!” Staat er als onderwerp bij het mailtje van vriendensite Hyves. Wanneer ik op de link klik om de krabbel te bekijken kom ik tot mijn verrassing op de homepage van mijn beste vriendinnetje van de lagere school terecht. Ik scroll naar beneden om haar foto’s te bekijken. ,,Mijn verlovingsring!” luidt een van de titels. En nog meer foto’s van haar en haar aanstaande. Jeetje, wat leuk voor haar! Ik stuur een krabbel terug met mijn uitbundige felicitaties.

Terwijl ik zo de foto’s bekijk denk ik terug aan vroeger. Jarenlang deelde we alles, eerste keer uit, eerste vriendje, eerste kus, naar de hogere school. Eenmaal op die hogere school is het contact helaas verwaterd maar af en toe kwam ik haar tegen en maakten we gezellig een praatje. Jeetje, zij gaat trouwen, en waar was ik nou helemaal mee bezig? Stappen, borrelen, vluchtige affaires die eigenlijk net zo abrupt weer stopten als ze begonnen waren.

Toen ik op vrijdagavond de keuken in liep om een tweede fles wijn te openen begon ik erover tegen vriendinnetje K. ,,Weet jij wie er gaat trouwen?” ,,Kristel B!” Vriendinnetje K kent haar eveneens van toen we nog acht-jarige paardenmeisjes waren. ,,Oh ja? Leuk voor haar” reageerde deze, nauwelijks verrast. ,,Iedereen om ons heen gaat trouwen en aan de kinderen” ga ik er op door. ,,Nou, wil jij dat ook dan?” Goede vraag. ,,We zijn wel een op een leeftijd dat er eigenlijk van je verwacht wordt dat je een beetje gaat settelen” zeg ik voorzichtig. ,,Nou, laat hen dan maar settelen, wij gaan stappen” zegt ze. En daarmee is de kous af.

Toch blijft de gedachte bij mij spoken. Als ik de volgende avond met mijn ouders aan de bar in hun favoriete restaurant zit krijgen we wat te drinken aangeboden. Van mijn ex-schoonouders, die, samen met mijn ex, diens vrouw en zus en aanhang eveneens aanwezig zijn. Ik loop naar hun tafel voor een praatje. We kletsen wat over van alles en nogwat tot de eeuwige, onvermijdelijke vraag weer boven komt: ,,Hoe is het nou in de liefde Shan?” ,,Momenteel even niets” zeg ik diplomatiek. ,,Maar zijn er dan geen leuke mannen in Amsterdam?” Ehh nee, duidelijk niet nee. ,,Ach” zeg ik ,,Ik ben gewoon kieskeurig” ,,Jij, kieskeurig?” zegt mijn ex schoonzusje. ,,Je hebt hem toch ook gehad?” wijzend op haar broer. ,,Dat ben ik na hem geworden” reageer ik weer. We lachen wat en ik loop weer terug naar de bar.

De volgende dag, heel vroeg gaat mijn telefoon. Vriendinnetje G vraagt opgewekt of zij mij wakker heeft gebeld. Ik kijk duf op het schermpje van mijn mobiel en meld dat het kwart over negen is. Op zondag. ,,Tsja, uitslapen is er niet bij als je op moet passen” zegt ze monter. ,,Ik kom trouwens wat eerder want het zal wel druk zijn op de weg. Ik kreun en zeg dat ik nog bij mijn ouders ben. ,,Dan breng ik haar toch daarheen” zegt G. ,,Het is mij om het even”. Ik stem toe en hang op.

Een klein uur later staat G met haar vriend en mijn kleinste vriendinnetje J voor de deur. ,,Nou, ze heeft al een mooie kleur nagellak uitgezocht hoor!” Zegt mijn moeder, die een groeiende oma wens heeft. Terwijl kleine J achter de katten aanrent, gaan G en haar vriend nog even zitten voor een kopje koffie. ,,Jeetje, wat ben je slank geworden!” merkt G op. Nu zullen de mannen wel helemaal in de rij staan”. ,,Ik had het er laatst nog over met R, dat jij nog steeds geen leuke vriend hebt gevonden is ons een raadsel..” (Jawel, alweer!).

Na nog wat bijgekletst te hebben staan ze op en zeggen J gedag. ,,Dag mamma” reageert deze laconiek. En niet veel later is J druk bezig mijn complete vingertoppen onder de roze glitternagellak te smeren. Als we dit gedaan hebben moeten onze lippen bijgestift worden en dan is het tijd voor een ijsje. ,,Zo, wat wil je nu doen?” vraag ik opgewekt aan mijn kleine vriendinnetje. En vanuit het niets begint haar lipje te trillen en binnen enkele seconden klinkt er een oorverdovend, hartverscheurend gehuil. Totaal van mijn apropos gebracht, dit heeft J bij mij nog nooit eerder gehad, probeer ik de ontroostbare kleine tot bedaren te brengen. Mijn moeder kom erbij zitten en ik kijk haar hulpeloos aan. Als ze na een kwartier nog steeds met hoge uithalen om haar moeder blijft roepen, besluit ik vriendinnetje E te bellen. E woont bij G om de hoek en past veelvuldig op J. E hoort de paniek in mijn stem en beloofd even langs te komen. Ik leg haar uit hoe ze bij mijn ouders komt en hang op.

Eenmaal terug in de woonkamer ben ik met stomheid geslagen. J zit op de arm van mijn vader lekker bloemen te plukken in de tuin. Opgelucht drink ik mijn koffie op en een half uur later komen mijn vader en een lachende J weer terug met een bosje bloemen. J is niet meer bij deze nieuwe “opa” weg te slaan en we zetten “finding Nemo” op. Tevreden zit ze, naast mijn vader te kijken naar wat Nemo meemaakt.

Kort nadat mijn ouders vertrokken voor hun zondagse brunch (wat eveneens weer even een trillend lipje opleverde) komt E eraan. Ze kan helaas niet lang blijven maar weet wel J enthousiast te maken voor de speeltuin. Als E haar in het kinderzitje in mijn auto heeft geïnstalleerd zet ik een cd op met kinderliedjes en J zit rustig mee te zingen. Op naar het Amstelpark.

We zijn nog geen tien minuten onderweg of ik hoor een zacht gesnurk. Ze slaapt! We passeren het Amstelpark en ik besluit door te rijden. Na de stadsdelen Zuid, Centrum, Oost en Buitenveldert te hebben aangedaan rij ik door naar Amstelveen, de ring weer op, maak een volledig rondje en ga zo maar door. Om een lang verhaal kort te maken. Ik heb zo’n twee uur rondjes door Amsterdam en omstreken gereden, terwijl ik ,,Populaire Disney liedjes en verhalen” op de repeat had staan. Als J ontwaakt besluit ik een troef uit te spelen die nimmer faalt: MacDonnalds. Dat de desbetreffende Mac geen ballenbak heeft mag de pret voor J niet drukken en ze doet zich tegoed aan de cola (mag niet van mama) en frietjes. Op de klok zie ik dat het al kwart over vijf is. Om zes uur zou G haar komen ophalen. ,,Zullen we een ijsje halen?” vraag ik. Ook dit wordt goedkeurend ontvangen. Ik zet een tevreden J weer in haar kinderzitje en ze gebied mij “muziek maken!” Voor de vierde keer die dag gaat “Diep in de zee” op vol volume en J straalt gelukkig.

Als ze even later onder het ijs in de kroeg van vriendje C vrolijk rond rent is het moeilijk voor te stellen dat ze enkele uren geleden zo vreselijk verdrietig was. Ze babbelt, lacht en geniet van alle aandacht die ze van de mensen aan de bar krijgt. Voor ik het weet is G weer terug en vraagt hoe het gegaan is. Afgezien van het kleine drama is het een zeer geslaagde dag geweest. Bij het afscheid krijg ik een dikke kus van J.

Eenmaal thuis zet ik een rustige cd op en laat ik mij met een diepe zucht languit op de bank zakken. Het was gezellig maar wat de hele wereld ook mag zeggen of denken, ik vind single en kinderloos voorlopig lang zo gek nog niet!

Ach ja, de keuzes die wij maken en de gevolgen daarvan. Iedere individu maakt op een dag duizenden keuzes, varierend van kaas of worst, koffie of thee, wel of niet naar die afspraak gaan tot of vanavond de avond is dat je tegen die zappende, 90 kilo wegende bonk dood gewicht op de bank gaat zeggen dat de hij geen rol speelt in jouw glorieuze toekomstbeeld.

Iedere keuze hoe klein dan ook beinvloed het verdere verloop van jouw leven. Als een soort wegenkaart zijn er talloze kleine kriegellijntjes die tot de hoofdweg leiden. En wie weet, wellicht besluit je vlak voor je einddoel toch nog een andere richting in te slaan. Keuzes..

Mijn vriendje B komt naar Nederland. Definitief dit keer. De laatste keer dat wij elkaar zagen, vertelde hij mij zoveel geleerd te hebben. Over verschillende soorten mensen, over hoe de wereld in elkaar stak en bovenal, over zichzelf. B moet straks in Nederland compleet opnieuw beginnen. Wennen aan de mentaliteit, een vaste, serieuze baan zoeken, een eigen huis zoeken.. Maar wat hij heeft meegemaakt pakt niemand hem nog af.

Mijn buren, D en J, een jong stel van eind twintig uit het zuiden des lands. Beide net afgestudeerd met 3 universitaire titels zijn onlangs onder mij komen wonen. Een wild studentenleven achter de rug en nu voldoende uitgeraast om vol frisse moed aan hun eerste, dikbetaalde baan te beginnen.

Allemaal dingen die ik nooit heb meegemaakt. Na de havo ben ik een jaar in de horeca gaan werken, bedenken wat ik nou eigenlijk wilde. Zoveel plannen en evenveel mogelijkheden. Na een half jaar liters bier te hebben getapt en de menukaart 2 keer te hebben zien wijzigen werd het tijd om een keuze te maken. Een keuze die welliswaar praktisch en veilig was maar waar ik met weinig plezier op terug kijk. Niets geen leuke studentenvereniging met drankovergoten themafeesten of een rommelig studentenhuis delen met vijf andere meiden. Een kakineuze particuliere instelling waar alle meiden er iedere dag piekfijn in een nieuwe Voguevoorpagina outfit bijliepen (voor wàt?? Het was niet alsof er mannen in de rondte liepen).

Mijn ex R is na mij met zijn volgende vriendinnetje getrouwd. Op hun bruiloft feliciteerde ik het paar terwijl mijn toenmalige lief, met wie ik wederom het eenjarig jubileum niet zou halen, alvast buiten omdat we nog naar de opening van een nieuwe club moesten. Had ik met de bruid en bruidegom willen ruilen? Niet echt..

Of nu de keuze dit jaar serieus voor de perfecte bovenbenen te gaan, en al mijn tijd in de sportschool te spenderen in plaats van cocktails drinkend met mijn vriendinnen. Wat tevens weer tot gevolg heeft dat ik geen leuke anakdotes over mijn vriendinnetjes heb om over te schrijven, noch nieuwe mannen ontmoet waardoor ik iedereen die de moeite neemt mijn verhalen te lezen verveel met dit semi-diepzinnige stuk…

Wellicht moet ik “Social authority of reason” maar even laten voor wat het is en toch maar weer eens een wijntje drinken.

,,What the f*ck!?!” Mijn ogen glijden over de regels en even waan ik mij weer in 1996 toen mijn eerste grote liefde R mijn hand pakte en de legendarische, o zo cliche woorden ,,het ligt niet aan jou, het ligt aan mij, ik weet het, ik ben een klootzak, sla me maar..” sprak.

Het grote verschil was echter dat ik met R een daadwerkelijke relatie had, iets wat nu totaal niet aan de orde of zelfs maar ter sprake was gekomen.

Ik lees de mail nogmaals zorgvuldig na. Yep, ik was zojuist voor het eerst ge-predumpt (beter bekend als zijn brugklas equivalent: ,,het is uit!” ,,Oh, was het aan dan?..” ) Ik bel vriendinnetje R en zeg haar dat ze beter even kan gaan zitten. ,,Hij zegt wat?!?” was haar al even onthutste reactie.
,,Ja” zeg ik en ik lees de voor mijn gevoel in neon opgelichte laatste zinnen nogmaals voor.

,,Hij is hartstikke gek!” ,,Ja uhu!” ,,Ik vroeg alleen of hij kwam eten, niet of hij zin had om naar de “Love and Marriage” beurs te gaan en vervolgens kennis te maken met mijn ouders!”
,,Zeer merkwaardig” reageert vriendinnetje R weer. Ik besluit een korte reactie terug te sturen waarin ik vraag waar dit nu ineens vandaan komt en dat hij zich vooral geen illusies moet maken. Zo, dat is opgelost..

De volgende dag is het donderdag, papa, dochter qualitytime dag. ,,Hoe gaat het met de vriendjes?” (een vraag waarvan ik hem nog steeds verdenk met veel moeite te stellen). ,,Geen projecten op de plank” antwoord ik en trek een pruillip die veelal een paar schoenen oplevert. ,,En die ene dan, de ehhh politieagent?” ,,Brandweerman pap..” ,,die wil niet, bindingsangst ofzo” ik zucht er nog eens flink bij en gluur vanonder mijn wimpers naar mijn vader (ik heb onwijze mooie suede laarzen bij Paul Warmer gezien).

Er volgen enkele (overbodige) woorden van troost en voor ik het weet staan we bij Morgan in Amstelveen. Terwijl ik de bontgekleurde kluwe aanprobeer gaat hij verder: ,,Toch jammer dat je niet mee op vakantie wou, dan was je er even lekker uit”. Ik ben inmiddels het pashokje uitgekomen en bekijk het zeegroene haltertopje vanuit alle hoeken in de spiegel terwijl ik (met pruillip uiteraard) instemmend mompel.

Het haltertopje gaat mee en we lopen verder. Opeens staat hij stil. Voor het reisbureau. Hij kijkt me aan en, omdat hij tenslotte mijn papa is, hebben we geen woorden nodig en stappen naar binnen.

,,Wat is de goedkoopste reis die u heeft naar de Canarische Eilanden..?” vraagt hij de dame achter de balie. ,,Heeft u voorkeur voor een hotel?” vraagt ze. ,,Nee, het gaat toch alleen om de vlucht, dat hotel is niet nodig”. ,,U wil dus een campingflight?” concludeert ze. ,,Eh..ja!” De dame knikt en begint te zoeken. ,,Zondag ok? Vraagt ze. We knikken beide instemmend. De vlucht is belachelijk goedkoop. Maar, omdat ik tegenwoordig in loondienst ben zijn er enkele of beter gezegd een factor(en) waar rekening mee gehouden dient te worden.

De volgende dag ben ik, ondanks ik er uit pure potentiele voorpret ruim een fles wijn tijdens het eten door heen heb gewerkt, om half acht op mijn werk. Niemand. Negen uur, nog steeds niemand. Tegen tienen heb ik mijn “pretty please” smile en bijbehorend pleidooi geperfectioneerd en om half elf is hij daar eindelijk.

,,Ehhh R”, begin ik ,,ik moet iets vragen, nou weet ik dat je moeilijk nee kan zeggen, maar als het echt, echt, echt (leuk detail niet?) niet kan moet je het ook zeggen, dan is het ook goed”. ,,Oke Shan, voor de dag ermee”. Ik haal diep adem en vraag: ,,Kun jij mij vijf dagen missen?” Er verschijnt een brede grijns op het gezicht van R (de man gaat zelf vaker op vakantie dan Frits Bom in zijn glorie tijd..) ,,Oh, waar ga je naar toe??” Ik vertel het verhaal over het ticket. ,,Nou, dat moet kunnen toch?”

En zo kwam het dat ik zondagmorgen totaal versuft van de “Remedy Rescue Spray” (Een absolute aanrader bij vliegangst) op de luchthaven van Las Palmas landt.

Amper twee uur later kijk ik, met een grijns van oor tot oor, onder het genot van een glas Sangria uit over de Atlantische Oceaan. Dat was waarschijnlijk tevens het moment dat het mijn vader begon te dagen dat ik niet echt heel erg rouwig was om het verlies van de Brandweerman.

Die avond heb ik ook mijn weerzien met voormalig vakantieliefde B, met wie ik tegenwoordig een ideale “friends with benefits” regeling heb (wat eigenlijk op het zelfde neer komt maar dan zonder dramatisch afscheid en uitgelopen marcara op de terugvlucht).

Hoewel het vrijwel de gehele week bewolkt is heb ik de tijd van mijn leven en veel te snel sta ik, behoorlijk katerig, weer op Aeropuerto Las Palmas. Dit was net even wat ik nodig had!

En de Brandweerman? Nooit meer iets van gehoord…

Gedurende het grootste gedeelte van 2005 stond daten op een bijzonder laag pitje. Dit was voornamelijk te wijten aan mijn hartverscheurende liefdesverdriet om vakantieliefde B* Na vakantie na vakantie lange nachten met elkaar te hebben doorgebracht, kwam of beter gezegd trok B, het hoge woord eruit. Ik was hoteldebotel verliefd.

Ik had dit maanden lang tegenover mijn vriendinnen, mijzelf en vooral tegenover B ontkent. Bottomline? B vond mij leuk maar zou nooit iets kunnen hebben met iemand die zo gesloten was.. Dikke tranen met gierende uithalen waren het gevolg (wat trouwens wel erg handig om gratis chocola en appelsap te versieren op een overvolle Transaviavlucht).

Hoe dan ook, na de eerste twee maanden apathisch te hebben rondgelopen met roodomrande ogen sleet langzaam maar zeker het verdriet. Ik begon weer uit te gaan op andere plaatsen dan gayclubs, kreeg een leuke nieuwe baan, kon B bij tijd en wijlen weer eens een sms-je sturen zonder dat mijn hart oversloeg als ik er een terug kreeg en, toen ik mijzelf erop betrapte te flirten met een hele foute badmeester, wist ik dat ik weer de oude was..

Op de verjaardag van vriendinnetje R’s vriendje D zag ik hem. Twee uur lang kletsten we over van alles en nog wat, na drie weken verzamelde ik op mijn eigen verjaardag de moed om zijn e-mail te vragen en na vier weken mailen was het zover: ik had een date met P aka de Brandweerman, de broer van het vriendje van vriendinnetje R.

Het begin van de avond verliep onwennig maar werd geleidelijk aan steeds gezelliger. Het klikte. Hij was boeiend, grappig, mysterieus, kortom: leuk gezelschap, een geslaagde date. Ik vond hem leuk! Toen, met B’s woorden in mijn achterhoofd, tussen twee kussen door, vertelde ik hem dat..

Ofschoon hij aanvankelijk gereageerd had met een grijns en de woorden ,,Nee, echt?” vermoed ik inmiddels dat dit in zijn oren waarschijnlijk geklonken heeft als ,,zeg schat, denk je dat je moeder het leuk vind volgende week een jurk uit te zoeken bij Mary Borsato?”

Een week later heb ik nog steeds niets van P de brandweerman vernomen. Ik denk dat ik B maar van mijn kerstkaartenlijst ga schrappen…

*Zomerzon, echt verliefd.