Sommige dagen gaat het wel,  andere zijn nog vol verdriet.

Hoe erg ik je ook haat, vergeten kan ik je niet.

Ik wacht op de dag dat de zon opkomt, zonder een nieuwe dag vol pijn,

De dag waarop ik opnieuw gelukkig, gelukkiger dan met jou zal zijn.

Hoe kon je ons dit aan doen? Je leugens en bedrog,

Ooit is het echte liefde geweest tussen ons toch?

Ik wacht op de dag dat ik je stem niet meer hoor, je ogen niet meer zie en je huid niet meer ruik, want hoe je het ook wendt of keert, je hebt me gewoon gebruikt.

Alles wat we samen hadden, elkaar toevertrouwd en hebben gedeeld, ik kan er maar niet bij met mijn verstand, was dat alles dan gewoon gespeeld?

Ik wacht op de dag waarop ik kan zeggen dat ik je vergeef, niet langer meer gevoelens koester, gevoelens van wrok of haat.

Ik wacht op de dag dat ik niet alles steeds opnieuw beleef, je leugens en je smaad.

Welnu, opnieuw beginnen, een nieuw leven zonder jou,

Is het dan echt mogelijk dat ik nu ooit nog iemand vertrouw?

Ik wacht op de dag dat ik je naam kan zeggen zonder verdriet, woede of berouw,

De dag waarop je mijn hart voorgoed verlaat en ik echt niet meer van je hou..