Lieve mede single dames,

Eigenlijk hebben wij het zo slecht nog niet toch? Fijne familie, lieve vrienden, leuke carrière, een fantastische mini-me (in sommige van jullie en mijn geval dan), een volle agenda en om iedere hoek wacht een potentieel nieuw avontuur(tje ) Koken (of bestellen natuurlijk) uitsluitend wat jij lekker vind, niemand die met opgetrokken wenkbrauwen naar je groeiende collectie lege wijnflessen kijkt, geen rekening hoeven houden met hetero-man’s veelal twijfelachtige smaak qua interieur inrichting, geen kerst met de gevreesde schoonouders, je niet te hoeven fatsoeneren na een hele zware avond doorzakken wanneer er eigenlijk toch niets meer te redden valt.. Ja ja, vrijheid, blijheid, I’m loving it!

Maar S’avonds lig je alleen in bed. Je voeten zijn koud, en er is niemand om ze aan te warmen of een paar sokken voor je te pakken. Dat zijn van die momenten dat je in je perfecte leventje toch iets mist nietwaar?

Tijdens een gezellige borrel met je vriendinnen komt het –enigszins vergelijkbaar met het mysterie van de Sfinx- onderwerp weer op tafel: ,,Waar zijn alle echt leuke mannen gebleven?” Opportunistische vreemdgangers? Check! Pathologische leugenaars? Volop aanwezig, check! Foute criminelen en de aan bindingsangst lijdende? Dubbel check! Het moge duidelijk zijn, als ze al bestaan, dan zijn ze allemaal bezet..

Fout gedacht! Lieve dames, wanhoop niet, ik heb er een ontmoet! Hem enige tijd met argwaan geobserveerd (ik blijf sceptisch, alsjeblieft zeg, dit is gewoon te mooi om waar te zijn..) maar nimmer viel hij uit zijn rol. Het desbetreffende heerschap voldeed aan ieder punt op mijn eisenlijstje: (en, laten we eerlijk zijn, naarmate we die dertig (dreigen te) raken worden we direct een stuk kritischer..)

Intelligent, gevoel voor humor, lief voor mij en mijn kind, aardig, medelevend, eerlijk, trouw (naar eigen zeggen, maar ik geloofde hem onmiddellijk), oprecht,sociaal vaardig, charmant, zorgzaam, brede interesse, begripvol, respectvol, galant, behulpzaam, ondernemend, welgemanierd, complimenteus, een rots in de branding, normaal postuur (oppervlakkig, ik weet het, maar laten we eerlijk zijn, wie wordt er hier opgewonden van Peter Beense? ) en daarnaast ogenschijnlijk totaal niet uit het veld geslagen door mijn vreemde neuroses (ik hou er van op een bepaalde manier mijn handdoeken te vouwen en heb een hekel aan asymmetrie in mijn huis, kan het niet helpen) en schoenenobsessie. Ik moet mezelf haast even knijpen als ik zie dat hij na het doen van de afwas ook nog eens mijn keuken staat te soppen (Geen grap).

Een aantal jaar geleden, toen een hypermoderne sportschool in Amsterdam Zuid nog mijn tweede thuishaven was , zag ik tijdens een intensieve sessie op de crosstrainer een aflevering van Oprah. Ze besprak het boek ”the Secret”. Zonder al te veel moeite maakte ik die dag gefascineerd mijn 55 minuten op het martelapparaat vol. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daarna nooit de moeite gedaan heb het boek daadwerkelijk te lezen, maar de boodschap was duidelijk: ,,door middel van positieve gedachten het universum naar je hand zetten, krijgen wat je echt wil”. Ik geloof er heilig in.

Helaas voor mij, toen ik mijn ideale man in gedachte samenstelde, was ik 1 klein, bijzonder essentieel puntje vergeten: Een vonk! Ja, lieve dames, tragisch maar waar. Zijn paard kan nog zo wit zijn, zijn uitrusting nog zo ehhh glanzend (om maar even in de prins-op-witte-paard metafoor te blijven ), als die vonk er niet is wordt het gewoon niets.

Dus zo, met spijt in mijn hart (sooooooo close.. ) stuur ik deze fantastische man terug het universum in, waar ik ervan overtuigd ben dat hij op een dag een van jullie ontzettend gelukkig gaat maken.

Wat mijzelf betreft? Ik heb “de vonk” bovenaan mijn lijstje gezet en neem tot die tijd maar gewoon een kruik mee naar bed..