Gisteren is het exact zeven maanden geleden dat ik voor het laatst geschreven heb. Vandaag is het zeven maanden geleden dat ik mijn baan verloor.

Om vijf voor vijf stapte ik vol zelfvertrouwen het kantoor van mijn toenmalige baas binnen. Promotie, opslag en een parkeervergunning (dat laatste zou mij een dagelijkse wandeling van vijf minuten en wel honderden euro’s aan schoenmakers kosten voor mijn geteisterde schatjes schelen). Wat ik niet ingecalculeerd had was dat, nog voor ik mijn eisen op tafel kon gooien, mij verteld werd dat mijn contract niet verlengd zou worden. Met stomheid geslagen stond ik een kwartier later met de mascara op mijn wangen demonstratief mijn bloempotten in te pakken.

Die bewuste dag zeven maanden geleden is eveneens de dag dat ik besloot mijn misère weg te drinken met de complete wodka voorraad die mijn stamkroeg rijk was. De dag dat hij er ook was. De dag dat hij mij vertelde dat zijn relatie voorbij was en de onze begon.

24 april, de dag dat ik mijn baan verloor en mijn grote liefde vond. Het leven bestaat uit vreemde contradicties. Een van mijn favoriete films is “Sliding Doors” met Gweneth Paltrow.

De film bestaat uit twee verhaallijnen. Een: Helen wordt ontslagen, stapt in de trein, ontmoet een leuke man, komt thuis en betrapt haar vent met zijn ex, dumpt deze en wordt gelukkig met de man uit de trein. Twee: Helen mist op een haar na haar trein, wordt beroofd en komt uiteindelijk thuis en treft haar vent alleen aan in de douche, neemt twee baantjes om de nietsnut te onderhouden en leeft nog lang en ongelukkig.

Wat had er gebeurd als mijn gewoon verlengd was geworden? Ik had mijn moeder gebeld, een bak yoghurt klaargemaakt, was gaan sporten en de volgende dag weer bedolven onder de lekkages en vergaderingen. Alles, maar dan ook alles gebeurt met een reden zeggen ze wel eens. Om vijf over vijf had ik die mensen het liefst mijn gekoesterde bloempotten naar het hoofd gegooid. Nu, zeven maanden later kan ik dat niet anders dan beamen. De kaarsjes zijn aan, mijn agenda verteld mij dat ik volgende weer drie (freelance) opdrachten heb. Heerlijk languit op de bank en hij komt zo thuis. Oh, oh, als toch niet als..